Uitgelicht

Van Amsterdam naar Liberia

Het was een langgekoesterde wens. Een droom van jaren. En een mooie fantasie: wonen in het buitenland. Het liefst in een land waar de zaken wat minder gesmeerd lopen dan in Nederland en waar wij dan hopelijk een positieve bijdrage zouden kunnen leveren. En waar het lekker warm is natuurlijk, óók in de winter.

Maar je weet hoe die dingen gaan; kindjes, settelen, vastigheid. Ik had een prachtbaan waar ik tot mijn pensioen wel wilde blijven, een steady sociaal leven; mijn leven was eigenlijk best leuk zo. De droom was een beetje in de ijskast komen te staan. Zeg maar gerust: in de vriezer beland. We waren serieus bezig met het vinden van een koophuis, op een plek waar we onze kinderen hun jeugd wilden laten doorbrengen.

Lees verder “Van Amsterdam naar Liberia”

Wonen op een compound

We wonen nu een jaar in Liberia. Op een compound. Verschillende mensen in Nederland zeiden voor ons vertrek lacherig tegen ons: ‘Als jullie maar niet op zo’n compound hoeven te wonen.’ Maar dat leek mij nu juist wel leuk. Een beetje een woongroep-idee, je hebt allemaal je eigen huis en met elkaar vorm je een intiem, klein dorp. Op een plek waar kinderen naar hartenlust kunnen spelen, zonder dat er continu auto’s voorbij komen.

De organisatie waar mijn man voor werkt heeft het vanuit veiligheidsoogpunt verplicht gesteld op een compound te gaan wonen. Als je dit in Nederland van de buitenkant zou zien dan zou je denken dat het om een gevangenis gaat. Hoge muren met daarbovenop prikkeldraad gemonteerd of ingemetselde glasscherven. Via een zware, ijzeren gate laat de guard je binnen en er is 24 uur per dag beveiliging aanwezig.

Voor de kinderen is de compound een grote tuin, waar ze kunnen rennen en waar een pleintje is om te voetballen

Onze compound heeft een beetje de mediterraanse look, met wit/bruine huisjes en veel groen. Er groeien ananassen, kokosnoten, bananen en kruiden zoals moringa en munt. Ik geniet ervan om ’s ochtends met de wasmand onder de arm richting het gezamenlijke washok te gaan. Ik klets wat met de guard of knip een paar blaadjes voor een kop verse muntthee. Voor de kinderen is de compound een grote tuin, waar ze kunnen rennen en waar een pleintje is om te kunnen voetballen.

De compound is klein, met maar zes huisjes. We hebben de guards, de opziener en de tuinman inmiddels goed leren kennen en het is een komen en gaan tussen buren onderling. We hebben elkaars sleutel, we lenen spullen aan elkaar uit en met regelmaat ploffen we bij elkaar op de bank neer en zijn we zo een uur verder. Als ik de kids nergens op de compound kan vinden, dan kijk ik voor welke deur hun slippers staan om te weten bij wie ze binnen zitten.

Het is daarnaast ook een komen en gaan van de mensen uit de straat. Ze vullen hun jerrycans met water, draaien een wasje of douchen zich in het badkamertje van de opziener, die ook op de compound woont. Ik zie ze de opziener wel wat geld toeschuiven en het is waarschijnlijk ook niet de bedoeling dat de owner van de compound hier vanaf weet, maar ik kan het wel waarderen dat de mensen uit de buurt ook van wat faciliteiten gebruik kunnen maken.

Eenmaal binnen waan je je op een soort luxueus vakantiepark

Soms spelen er kinderen uit de straat bij ons binnen of zijn wij zelf buiten de gate te vinden. Onze compound ligt aan zo’n typisch Afrikaanse zandweg, met spelende kinderen op blote voeten, vrouwen die op een wasbord hun kleding staan te boenen en loslopende kippen en honden. Vooraan in de straat halen we geroosterde vis bij ‘het vrouwtje van de BBQ’ of we zitten bij het café naast onze compound. Dat overigens uit niet meer bestaat dan een buitenzitplaatsje met plastic stoeltjes en je kunt er alleen maar bier bestellen.

Het is bij ons vrij basic, meer dan die zes huisjes is het niet. Totaal anders dan bij sommige vrienden van ons. Neem Serah’s beste vriendinnetje bijvoorbeeld. Op het terrein van haar compound mogen we niet parkeren, want stel je voor dat er een bom in onze auto ligt. We moeten ons paspoort inleveren, krijgen een bezoekerspas en worden gescand doormiddel van een detectorpoortje.

We mogen alleen naar binnen als de ouders van dat vriendinnetje ons bij de poort ophalen, maar aangezien die compound zo groot is, is dat bijna tien minuten lopen. En dat allemaal voor een playdate van een paar uur! Eenmaal binnen waan je je op een soort luxueus vakantiepark, met zwembad, tennisbaan en zelfs een kleine indoor playground.

De appartementen zijn enorm en de meeste mensen daar hebben een fulltime housekeeper, een nanny en soms ook nog een kok. Voor veel mensen binnen de expatwereld is dit een normale gang van zaken. Wij houden het wat simpeler, met alleen een housekeeper voor twee ochtenden in de week. Maar ook dat vind ik al luxe, als ik bedenk dat ik in Nederland alles gewoon zelf deed.

Liberia is een van de armste landen ter wereld. Verwoest door een burgeroorlog en de klap van de ebolacrisis

Ik ben blij met mijn eigen mooie compound en dankbaar hoe wij ons leven hier mogen leven. Toch blijf ik het rare dingen vinden, die compounds. Liberia is een van de armste landen ter wereld. Verwoest door een veertien jaar durende burgeroorlog en daarna heeft het nog de klap van de ebolacrisis te verduren gehad.

In alles spat de armoede er vanaf en dan heb je tussendoor van die ommuurde prachtplekken staan. Natuurlijk begrijp ik dat het nodig is om op een compound te wonen, het is bewezen dat het in onze situatie ook echt niet veilig is om dat niet te doen, maar toch.

Het contrast is zo groot en we vragen ons iedere keer opnieuw af hoe we onze kinderen op een gezonde manier mee kunnen nemen in het leven buiten die veilige compound. Ik denk dat er tig expatkindjes zijn die vanuit de compound naar de internationale school worden gereden, of de beachclub, restaurant of welke expat hotspot dan ook en behalve vanuit het autoraam, geen enkele glimp opvangen van het echte Liberiaanse leven. Dat willen wij niet.

Expatwereldje oké, maar we leven in Liberia en daar willen we ook gewoon onderdeel van zijn. We gaan vaak lopend met ze over straat, naar de overvolle markt of het strand, waar ze tikkertje spelen met de kinderen daar.

We delen soms kleren en speelgoed uit aan de kinderen in de buurt of we laten ze geld geven aan bedelaars. Het zijn maar kleine dingen, maar door er daarnaast over te praten hopen we een mooie balans te creëren tussen het veilige leventje op de compound en het leven daarbuiten. Twee werelden, die beiden realiteit voor hen zijn.

Fabmama januari-blog foto1

Zoek je een leuke speelplek, om samen met je kids naartoe te gaan op een koude of regenachtige dag? Volgens Fabulous Mama zijn dit de leukste binnenspeeltuinen in Nederland: https://www.fabmama.nl/kids/leukste-binnenspeeltuinen-nederland/ 

Decembermaand

Dit jaar vierden we voor het eerst de feestdagen in Afrika. Vorig jaar waren we met Kerst nog in Nederland en zaten we middenin wat ik nu ‘one of the most crazy weeks of my life’ noem. Het was drie dagen voor ons vertrek naar Liberia. Het zou voorlopig onze laatste Kerst met familie zijn en dat wilden we graag nog meemaken, maar de timing was niet optimaal. Het was ongekend wat er die laatste dagen voorbij kwam aan zaken die op de valreep nog geregeld, gekocht en ingepakt moesten worden. Daarnaast waren onze twee kids van toen drie en vijf jaar oud door die hele emigreer-onderneming behoorlijk van slag (zacht uitgedrukt) en ikzelf eigenlijk ook. Kerst vorig jaar stond in het teken van stress, dus het idee dat we dit jaar relaxt onder een palmboom konden gaan zitten in plaats van onder de dennenboom, beviel me wel. Lees verder “Decembermaand”

Hotel Ducor

Liberia is absoluut interessant om te bezoeken, vind ik. Je vangt een glimp op van de West-Afrikaanse cultuur. Je krijgt een beeld van echte armoede en de struggles van een door oorlog verwoest land. Je kunt een klein aantal tripjes maken, waarbij je kunt genieten van de prachtig groene, tropische natuur. En als je ervan houdt om onder een palmboom aan een cocktail te lurken, dan zit je hier zeker goed. Maar toeristisch? Nee, dat is Liberia verre van. Lees verder “Hotel Ducor”

Kinderfeestjes

Als ik terugdenk aan kinderfeestjes van vroeger, dan denk ik aan het geven van een klein cadeautje, cakejes versieren, zakdoekje leggen, koekhappen, ravotten in het bos en zwemmen in het buurtzwembad…

Hier in Afrika heb ik naast de Liberiaanse cultuur, te maken met de mengelmoes van culturen binnen de internationale school waar mijn kinderen op zitten. Ik kan je vertellen: de kinderfeestjes die híer worden gegeven, daar komen die in Nederland niet eens bij in de buurt. Deze feesten van klasgenootjes uit India, Libanon, Amerika, Liberia of China kun je gerust exorbitant noemen. Lees verder “Kinderfeestjes”

1 jaar “From Amsterdam To Africa”!

Het is vandaag precies één jaar geleden dat ik mijn eerste blog op “From Amsterdam To Africa” plaatste. Ik was vooraf gewaarschuwd door mensen die het ook hadden geprobeerd: “Het is moeilijk hoor, dat bloggen. De meesten beginnen enthousiast, maar geven er al gauw de brui aan.” Wel, nu moet ik inderdaad bekennen dat het mijn plan was om wekelijks of om de week een blog te plaatsen, maar dit werd gemiddeld genomen eens in de drie weken. Ik ben na een tijdje ook voor de website van De Wereldwijven gaan schrijven en de artikelen die ik daarop heb gepubliceerd heb ik ook als blog op mijn website geplaatst. Uiteindelijk kwam ik op 21 blogs in een jaar tijd en daar kan ik best tevreden mee zijn. Lees verder “1 jaar “From Amsterdam To Africa”!”

Expatbubbel

Laatst stuurden mijn Nederlandse vriendinnen in onze WhatsApp-groep foto’s van hun dagje samen uit. Een zeer herkenbaar plaatje: kleedjes in het gras, grote shoppers vol spullen, zelf gesmeerde broodjes, kinderen die over elkaar heen buitelen en overal emmertjes en schepjes en flessen zonnebrandcrème.

Lees verder “Expatbubbel”

It’s a rainy day!

Monrovia is de natste hoofdstad ter wereld. Dat komt door de ligging van het land, daar in het hoekje aan de Atlantische Oceaan. De West-Afrikaanse moesson komt het heftigst aan in Liberia. Ter vergelijk: in Monrovia valt gemiddeld 5,1 meter water per jaar en in Nederland is dat 0,85. Lees verder “It’s a rainy day!”

Grace

Een paar weken geleden ontmoette ik Grace voor het eerst; een jonge vrouw van 23 jaar. Ze woont in een kleine community twee straten verder dan de compound waarop ons huis staat. Ze zat met haar telefoon te spelen bij de waterpomp, die fungeert als drinkwatervoorziening voor de hele buurt.

Lees verder “Grace”

Vakantie in Ghana

Ghana wordt ook wel het “Afrika voor beginners” genoemd. Na twee weken in dit West-Afrikaanse land te zijn geweest, begrijp ik waarom. Wil je weten waarom ik het bezoeken van Ghana absoluut de moeite waard vond, lees dan verder, in vijf punten leg ik het uit: Lees verder “Vakantie in Ghana”